Syndykat wkrótce zdobył dominującą pozycję na rynku wyrobów hutniczych, narzucając własne ceny, co przyczyniło się do wyhamowania inwestycji. Z tego też powodu rząd polski wprowadził przymusową obniżkę o 10% cen ustalonych przez Syndykat. Wyrazem potęgi kartelu stała się także jego siedziba – została ona oddana do użytku 6 maja 1930 roku.
W 1929 przy powołano Poradnię Stosowania Żelaza, a w 1934 roku Radę Stalową, która była organem badawczym i opiniodawczym polskiego przemysłu stalowego. Syndykat Polskich Hut Żelaznych działał do 1939 roku po czym huty w niej zrzeszone w okresie niemieckiej okupacji zostały włączone do niemieckich organizacji kartelowych. Majątek Syndykatu został objęty zarządem przymusowym, a jego likwidacja trwała do 1944 roku.
Charakterystyka Syndykat Polskich Hut Żelaznych był kartelowym biurem sprzedaży na rynku wewnętrznym m.in. żelaza, szyn czy drutu ze wszystkich większych polskich hut, w tym wyłączną sprzedaż wyrobów walcowanych. Celem jej działalności była wspólna polityka cenowa oraz ochrona interesów gospodarczych przedsiębiorstw hutniczych. Jego odpowiednikiem na rynki zewnętrzne była spółka Polski Eksport Żelaza, która miała swoje biura w Katowicach.