Wojna Dwóch Piotrów (hiszp.: La Guerra de los Dos Pedros, kataloński: Guerra dels dos Peres) – nazwa konfliktu toczonego w latach 1356–1375 pomiędzy królestwem Kastylii a królestwem Aragonii. Nazwa pochodzi od imion władców obydwu państw: Piotra I Okrutnego i Piotra IV Aragońskiego. Historyk Donald J. Kagay pisał o tym konflikcie: "zdobywane przez wieki doświadczenie w walkach granicznych zostało wykorzystane przez obydwie strony, co zaowocowało wojną podjazdową, w której sporne tereny przechodziły z rąk do rąk"Donald J. Kagay, "Obrona Korony Aragońskiej w czasie Wojny Dwóch Piotrów", The Journal of Military History, Numer 1, Styczeń 2007, s. 11-31..
Tło W połowie XIV wieku Kastylia znalazła się na krawędzi wojny domowej, co spowodowane było faktem rywalizacji o schedę po Alfonsie XI między jego synami – pochodzącym z legalnego związku Piotrem I a bastardem Henrykiem Trastámara.
Przyczyny wojny Konflikt ten chciał wyzyskać dla swoich celów król Aragonii Piotr IV, dlatego udzielił poparcia uchodzącemu z Kastylii Henrykowi Trastámara. Bastard Alfonsa XI pozyskał dla swojej sprawy także francuskich najemników Bertranda du Guesclin.