Ratusz w Rzeszowie – zabytkowy ratusz w Rzeszowie.
Budynek o neogotyckich i neorenesansowych cechach stylowych, znajdujący się na Rynku. Siedziba Urzędu Miasta Rzeszowa.
Historia Pierwsza wzmianka o ratuszu w Rzeszowie pochodzi z aktu lokacyjnego miasta, wystawionego w 1427 r. przez Piotra Lunaka z Wiśnicza i Stoigniewa z Szumska. Budowla ta była drewniana i podpiwniczona, spłonęła w 1576 r. w wielkim pożarze miasta.
Przed 1591 r., na polecenie Mikołaja Spytka Ligęzy, wybudowano nowy, murowany ratusz z gankiem, przedsionkiem oraz wieżą, który został zniszczony podczas najazdu księcia Jerzego II Rakoczego w 1657 r. Budynek odbudowano w drugiej połowie XVII w. jako obiekt dwukondygnacyjny z dachem czterospadowym, a ok. 1730 r. pod nadzorem Karola Henryka Wiedemanna przebudowano i wyremontowano. Prawdopodobnie ok. 1820 r. Johan Burgaller ponownie przebudował ratusz (wówczas budynek o cechach stylowych skromnego klasycyzmu), a kolejny większy remont odbył się w latach 1867–1884.
W latach 1895–1898 ratusz przebudowano według projektu Franciszka Skowrona. Nadano mu neogotycki i neorenesansowy wygląd, dobudowano drugie piętro oraz, według projektu Kazimierza Hołubowicza, ukształtowano na nowo wnętrza.
Podczas II wojny światowej obiekt zdewastowano.