Sposoby przeciwdziałania thumb|Słonie bojowe dzięki swojej masie potrafiły przewracać konie i tratować jeźdźców wywołując panikę, przed czym opancerzenie nie zabezpieczało. W walce z katafraktami stosowano następujące środki: Ustawiano ciasno rzędy pali stanowiących skuteczną zaporę dla koni i zmuszających jeźdźca do walki pieszej, co obniżało jego skuteczność. Na polu walki umieszczano kolce raniące konie w nieosłonięte zbroją kopyta. Używano słoni bojowych płoszących wierzchowce. Katafraktów jako bardzo ciężką jazdę cechowała niewielka skuteczność w rejonach leśnych i podmokłych. Umieszczanie na ich drodze zamaskowanych dołów lub rowów skutecznie mieszało ich szyki, gdyż tak obciążone konie łatwo się przewracały.
Zalety i wady
Zalety Pełna zbroja jeźdźca i wierzchowca sprawiała, że stanowili jednostkę bojową o dużej skuteczności.
Wady Koszt wyposażenia był tak wysoki, że władcy często używali ich jedynie jako gwardii przybocznej.
Problemy Jeździec po utracie konia lub wielbłąda tracił praktycznie całą siłę bojową, a ciężka zbroja utrudniała walkę pieszo. Wierzchowiec był łatwy do przewrócenia ze względu na wagę własnej zbroi i jeźdźca. Pozbawienie jeźdźca kontroli nad koniem również powodowało utratę siły bojowej, dokonywano tego urywając bądź przecinając wodze.