Związek Odwetu (ZO), właśc. Związek Odwetowy – polska sabotażowo-dywersyjna organizacja wojskowa Związku Walki Zbrojnej z okresu II wojny światowej.
Działalność Organizacja została powołana do życia 20 kwietnia 1940 rozkazem komendanta ZWZ płk. Stefana Roweckiego ps. „Grot”. Rozkaz ten miał na celu ujęcie walki bieżącej w jedną formę organizacyjną na wszystkich szczeblach dowodzenia, podporządkowaną jednemu ośrodkowi dyspozycyjnemu. Związek Odwetu był częścią składową ZWZ i tylko ze względu na bezpieczeństwo całej organizacji został z niej wyodrębniony w osobny pion sabotażowo-dywersyjny, pracujący na własnej sieci łączności.
Dowódcą organizacji był podpułkownik Franciszek Niepokólczycki ps. „Teodor”. Żołnierze Związku Odwetu dążyli do osłabienia potencjału wojennego okupanta poprzez ograniczenie jego produktywności przemysłowej, niszczenie zapasu paliw i innych materiałów. Zespoły sabotażowe działały m.in. w zakładach przemysłowych. Organizowano patrole dywersyjne. Istniały też kobiece patrole minerskie. Po 1942 roku komendzie głównej ZO podporządkowano Oddział Specjalny „Jan” („Osjan”) oraz oddział „Dysk” (Dywersja i Sabotaż Kobiet) pod dowództwem Wandy Gertz. Powołanemu w lipcu 1942 roku Oddziałowi Dyspozycyjnemu ZO „Motor” pod dowództwem mjra Jana Wojciecha Kiwerskiego ps.