Sekstety na instrumenty smyczkowe Sekstety na 2 skrzypiec, 2 altówki i 2 wiolonczelę zapoczątkował Luigi Boccherini w 1776 (cykl op. 24). W XVIII w. gatunek ten nie cieszył się jednak popularnością, za to w XIX w. chętnie sięgano do tej obsady. Najwybitniejsze sekstety smyczkowe skomponował Johannes Brahms (B-dur op. 18 i G-dur op. 36). Ponadto na obsadę tę pisali w XIX w. i w pocz. XX w.: L. Spohr, I.F. Dobrzyński (trzy sekstety), N. Gade, A. Borodin, A. Dvořák, M. Reger, R. Glière (trzy sekstety), J. Lefeld (Es-dur op.3) i wielu innych kompozytorów. W wersji orkiestrowej przyjęły się sekstety smyczkowe P. Czajkowskiego (Souvenir de Florence) i A. Schönberga (Verklärte Nacht). Operę Capriccio Richarda Straussa rozpoczyna sekstet smyczkowy (Andante con moto grane w solowej obsadzie). Do bardzo nielicznych przykładów tego gatunku w 2 połowie XX w. należy jednoczęściowy Sekstet A. Panufnika (1987) oraz Sekstet M. Kagla zestawiony z aleatorycznym utworem fortepianowym, co daje połączenie formy „zamkniętej” z „otwartą” (1953-57)
Szczególnym utworem – nie zaliczanym do sekstetów, acz skomponowanym na taką właśnie obsadę, jest Echo na dwa tria smyczkowe grające w odrębnych pomieszczeniach, przypisywane Josephowi Haydnowi.