Nowy pistolet opracowali w 1942 George Hyde (konstruktor kilku typów pistoletów maszynowych produkowanych w małych seriach w latach trzydziestych, w tym M2) i Frederick Sampson (pracownik General Motors, specjalista w zakresie głębokiego tłoczenia). Ze względu na podobieństwo nowej broni do używanej w warsztatach samochodowych smarownicy, żołnierze nazwali ją nieoficjalnie właśnie tym mianem (ang. grease gun). Początkowo broń projektowano jako program prywatny, na niestandardowy w USA nabój 9 mm Parabellum, gdyż miała być przeznaczona w ramach pomocy wojskowej dla Wielkiej Brytanii, lecz Korpus Uzbrojenia przejął program i zażądał opracowania wersji na standardowy nabój .45 ACPL. Erenfeicht, Dr Jekyll.... Unikalną cechą była możliwość dostosowania każdego egzemplarza do strzelania nabojem 9 mm lub 11,43 mm, przez wymianę lufy, zamka i wkładki gniazda magazynka. Pierwsze prototypy broni, oznaczonej T20, testowano w listopadzie 1942, a 11 stycznia 1943 została ona przyjęta do uzbrojenia jako standardowy pistolet maszynowy M3.