Lewis Bayly KCB, KCMG, CVO (ur. 1857 w Londynie, zm. 1938) – brytyjski admirał z okresu I wojny światowej, dowódca mieszanych, brytyjsko-amerykańskich zespołów okrętów, zwalczających U-Booty na Oceanie Atlantyckim, tzw. Bayly's Navy.
Życiorys Urodził się w 1857 roku w londyńskim Woolwich. Do Royal Navy wstąpił w 1872 roku, stopniowo przechodząc kolejne szczeble kariery. W 1904 w stopniu komandora dowodził krążownikiem „Talbot”, który stacjonował w koreańskim porcie Czemulpo. Był świadkiem wysadzenia desantu japońskiego i bitwy pod Czemulpo 9 lutego 1904 roku, w wyniku której samozatopieniu uległy dwa rosyjskie okręty: krążownik pancernopokładowy „Wariag” oraz kanonierka . Komandor Bayly, jako starszy wśród dowódców okrętów państw kolonialnych na redzie, złożył protest przeciw działaniom Japonii, jednakże nakłonił dowódcę rosyjskiego zespołu do wyjścia z portu; później sprzeciwił się wysadzeniu w powietrze krążownika „Wariag” z uwagi na bezpieczeństwo innych okrętów.
W 1907 roku został dowódcą niszczycieli Home Fleet, w stopniu komodora (Commodore). Rok później awansował do stopnia kontradmirała (Rear Admiral). W 1914 roku, tuż przed wybuchem wojny, objął dowództwo 1.