Podczas I wojny światowej służył w armii rosyjskiej, brał udział w rewolucji październikowej. W okresie międzywojennym praktykował w Warszawie. Uczestniczył w kampanii wrześniowej jako lekarz wojskowy. W latach 1939–1941 był naczelnym lekarzem Zarządu Uzdrowisk Ukrainy we Lwowie, od 1941 do 1944 przebywał w Warszawie, po upadku powstania warszawskiego w Skierniewicach, a od lutego 1945 w Łodzi.
Po wojnie został profesorem na Uniwersytecie ŁódzkimRektorzy państwowych wyższych uczelni w Łodzi: 1945–2005. Łódzkie Tow. Naukowe, 2005, s. 125, .. Do 1963 był kierownikiem II Kliniki Chorób Wewnętrznych w Łodzi (jego następcą został Włodzimierz Musiał).
Od 1907 należał do PPS-Lewicy, potem do KPP i od 1945 roku do PPR. Przed wojną wspólnie z Piotrem Wojciechowskim wydawał „Dziennik Popularny”. Współpracował m.in. z Teodorem Duraczem i Leonem Purmanem.
Był dwukrotnie żonaty. Po raz pierwszy z Pessą Kejlin, z którą miał syna Juliana (1912–1914). Drugą żoną, poślubioną w Paryżu, była Zofia Popow, z rosyjskiej rodziny inteligenckiej. Mieli syna Mikołaja (ur. 1915).