Bardziej indywidualny charakter wykazuje architektura wileńska, z jednej strony powiązana z ośrodkami sztuki barokowej Europy, z drugiej – nawiązująca do ówczesnej architektury rosyjskiej, zwłaszcza Sankt Petersburga.
Rozwój monumentalnej architektury rokokowej na kresach ówczesnej Rzeczypospolitej wiązał się ze wzrostem bogactwa miejscowej magnaterii, odznaczającej się wielkimi ambicjami i dysponującej wielkimi środkami materialnymi. Istotna też była konfrontacja kościoła katolickiego z cerkwią prawosławną.
Ośrodek wileński Szczególne znaczenie dla obiektów sakralnych Wilna i okolic ma tzw. barok wileński – nurt o jednolitym wyrazie stylistycznym, występujący w całym Wielkim Księstwie Litewskim i Inflantach i obejmujący przede wszystkim architekturę sakralną (kościoły rzymskokatolickie i cerkwie unickie). Na odrębność baroku wileńskiego składają się cechy technologiczne i stylistyczne. Do tych pierwszych zaliczyć należny zastępowanie, z obawy przed pożarami, elementów drewnianych murowanymi w konstrukcji budowli i wznoszenie ich na prostych rzutach. Charakterystycznym elementem stylistyki dla środowiska wileńskiego jest natomiast skupienie się na dwuwieżowej fasadzie z wielokondygnacyjnymi, smukłymi wieżami.