Za ogłoszenie prawa w danej miejscowości uważano moment jego wywieszenia na wschodnich drzwiach Pałacu Rządowego w Warszawie oraz na wschodnich drzwiach siedzib sądów i prefektów.
Prawo określało także obowiązkową prenumeratę Dziennika. Obowiązek nabywania dotyczył sędziów, asesorów sądowych, podsędków, pisarzy sądowych, prokuratorów królewskich, komorników, urzędników stanu cywilnego, urzędników królewskich, burmistrzów i wójtów, biskupów, kurii, parafii, zakonów i klasztorów różnych wyznań, generałów, wyższych oficerów i urzędników administracji wojskowej. Mieli obowiązek przekazać posiadane egzemplarze swoim następcom. Spisy prenumeratorów były sprawdzane i aktualizowane. Pierwszy zeszyt Dziennika Praw ukazał się w grudniu 1807 r., a ostatni pod koniec stycznia 1813 rDwa postanowienia nieogłoszone wcześniej w Dzienniku Praw, z marca 1814 i lutego 1815, zostały ogłoszone w: . Przez cały okres Księstwa Warszawskiego wydano 49 numerów Dziennika zebranych w cztery tomy, numer 49 stanowił początek tomu piątego.
Zobacz też dziennik urzędowy (historia) Dziennik Praw (Wolnego Miasta Krakowa)