Po agresji ZSRR na Polskę i rozpoczęciu sowieckiej okupacji Lwowa, był kierownikiem jednej z klinik Instytutu Medycznego, wyodrębnionego z Uniwersytetu Lwowskiego i delegatem do Rady Najwyższej ZSRR. W okresie okupacji znany z publicznych antypolskich, prosowieckich i proniemieckich wypowiedzi"W dniach 26–28 października 1939 odbyły się narady świeżo „wybranego” (22 października) Zgromadzenia Narodowego Zachodniej Ukrainy. Referat wprowadzający wygłosił prof. Marian Pańczyszyn, który przekazał zebranym obowiązującą interpretację historii: Chłopom Zachodniej Ukrainy nie wolno było nabywać ziemi dlatego, że rząd polski osadzał tu różnych osadników i kolonistów wojskowych z dalekich zachodnich ziem Polski, którzy zabierali chłopom i tak karłowaty kawałek jego pracy. Osadnik jako eksponent rządu polskiego odnosił się wrogo do miejscowej ludności wiejskiej... Bohdan Urbankowski, Czerwona msza, czyli, Uśmiech Stalina, Wyd. II Warszawa 1998, t. I , s.45.„Czerwony Sztandar”, nr 31, 28 X 1939: delegat do Rady Najwyższej ZSRR wraz z członkowie LNTM profesorami Hilarowiczem, Weiglem, Grekiem, dr Terehowem, dr Flekiem „słali swoje płomienne bolszewickie pozdrowienie XVIII konferencji WKP (b).” za: Andrzej Krzysztof Kunert Rzeczpospolita walcząca, Styczeń-grudzień 1941, 1994 s, 495.