Szczytowym osiągnięciem pracy literackiej i wydawniczej Biblioteki Polsko-Indyjskiej były kolejne edycje sześciu tomów Antologii Indyjskiej, przy wydaniu których korzystano z funduszy Indyjskiego Ministerstwa Oświaty. Równolegle do Antologii Indyjskiej wychodziła w latach 1946–1947 Indian-Polish Library, prezentująca czytelnikowi indyjskiemu cenniejsze dzieła polskie w przekładzie na angielski.
Od lat 60. XX w. Biblioteka Polsko-Indyjska zaczęła popularyzować wiedzę o Tybecie i buddyzmie. W 1962 ukazała się Nauka Buddy Paula Carusa. Książka ta była podstawą do nauczania religii w opowiadaniach młodych uchodźców tybetańskich w Indiach.
W 1965 ukazał się Buddyzm mahajana, a w 1967 tomik pieśni Wianuszek drogocenny o Dharmie Buddy wśród Ptaków – Ludowa Pieśń Tybetańska.
Nakładem Biblioteki Polsko-Indyjskiej ukazały się w polskim tłumaczeniu Wandy Dynowskiej: Bhagawad Gita, Tirukkural, Antologia indyjska (początkowo jako Antologia poezji indyjskiej) w sześciu tomach poświęconych sanskrytowi, tamilskiemu, hindi, gudżarati z pismami Gandhiego, marathi i bengali, dalej Nauka Ramany Maharishiego, pisma Krishnamurtiego, Anny Besant, Leadbeatera, Śri Aurobindo, G.S. Arundale’a, Vivekanandy, Claude Bragdona Joga dla Ciebie, czytelniku, P. Carusa Nauka Buddy, R. Tagore Sadhana''', C. Dżinaradżadasy i W.