zamordowano wówczas więźniów z madryckiego więzienia Antón i Modelo. Bezpośrednią odpowiedzialność za mord dokonany na więźniach ponosi Santiago Carrillo, szef Rady Porządku Publicznego w Juncie Madryckiej, i jego zastępca . Czerwony terror nie obejmuje walk frakcyjnych wewnątrz lewicy, na przykład dni majowych w Barcelonie.
Kontrowersje Sprawą dyskusyjną jest przede wszystkim liczba ofiar czerwonego terroru w Hiszpanii. Liczba ofiar terroru wynosi pomiędzy 38 tysięcy a 110 tysięcy. Antony Beevor szacuje liczbę ofiar na 38 000 zabitych, zaś uważa, że liczba ofiar wynosi 72 344 zamordowanych i zmarłych w wyniku tortur. Podobne kontrowersje dotyczą ustalenia kategorii ofiar terroru. Strona katolicka podkreśla prześladowania kleru, również zwolennicy Republiki podkreślają, że terror był wymierzony głównie przeciw klerowi. Jednak historycy uważają, że ofiary spośród kleru stanowią nie więcej niż 15% zabitych, według Antony’ego Beevora (w liczbie 38 tysięcy zabitych jest 6832 członków kleru katolickiego), a zdaniem Julio de la Cuevy Meriny ten odsetek jest jeszcze mniejszy (6832 księży i 283 zakonnice na ogólną liczbę 72 344 zamordowanych i zmarłych w wyniku tortur). Faktycznie w niektórych regionach zamordowano znaczny odsetek duchowieństwa katolickiego: na przykład w Barbastro zamordowano 123 z 140 księży.