Cechowało ją szybsze trawienie od martenzytu, lecz wolniejsze od troostytu.
Naukowcy później wykazali istnienie dwóch odmian nowej mikrostruktury. Strukturę powstałą tuż powyżej temperatury Ms nazwano „dolną”, natomiast strukturę powstającą w wyższych temperaturach nazwano „górną”.
W 1934 roku pierwszy raz użyto stwierdzenia bainit w stosunku do tej mikrostruktury, jako hołd w kierunku jednego z jej odkrywców. W 1939 roku Mehl jako pierwszy zaproponował, aby różniące się od siebie mikrostruktury bainitu nazwać bainitem dolnym oraz górnym.
Przemiana bainityczna
Przy zwiększonych szybkościach chłodzenia stali z zakresu istnienia austenitu przemiany tracą charakter dyfuzyjny. Zmiany składu chemicznego w austenicie są dużo wolniejsze niż szybkość chłodzenia. W takich warunkach zachodzą przemiany pośrednie austenitu. Dzięki temu powstaje mikrostruktura, która jest mieszaniną przesyconego węglem ferrytu i dyspersyjnych węglików ɛ (Fe2,4C). W zależności od temperatury, w której zachodzi przemiana i szybkości chłodzenia może tworzyć się: bainit górny, bainit dolny.