Największym konkurentem malarza był Charles Le Brun.

Po śmierci Le Bruna w 1690 roku Mignard przejął po nim kilka prominentnych stanowisk, został pierwszym malarzem królewskim, dyrektorem Académie Royale de Peinture et de Sculpture oraz Manufacture des Gobelins, był też generalnym kustoszem królewskich zbiorów sztuki. Zmarł w 1695 roku, gdy przygotowywał się do wykonania dekoracji w Pałacu Inwalidów w Paryżu.

Dwaj synowie Pierre’a Mignarda, Pierre II i Paul również byli malarzami. Malarstwem religijnym i portretowym zajmował się także brat artysty, Nicolas Mignard (1606-1668) znany pod przydomkiem d’Avignon.

Twórczość Pierre Mignard jest uważany za przedstawiciela tradycyjnego, akademickiego kierunku w XVII-wiecznym malarstwie francuskim. Na jego twórczość największy wpływ mieli malarze włoscy, szczególnie Wenecjanie, od których artysta przejął charakterystyczną kolorystykę. Krytycy dopatrują się też licznych źródeł jego inspiracji u Rubensa.