Plan reformy zakładał wzrost przychodów programu o 468 mln franków oraz ograniczenie wydatków o kolejne 622 mln franków, co miało służyć zbilansowaniu jego budżetu. Przewidywał skrócenie o połowę, do 200 dni, okresu pobierania zasiłku przez osoby poniżej 25 roku życia oraz konieczność przyjmowania ofert prac mniej płatnych przez osoby poniżej 30 roku życia. Osoby powyżej 55 roku życia miały być upoważnione do pobierania zasiłku w pełnowymiarowym czasie (400 dni) w przypadku opłacania przez nie składek przez okres co najmniej ostatnich 22 miesięcy (zamiast 18 miesięcy). Wydłużony miał zostać również ogólny czas oczekiwania na wypłatę zasiłków. Składka na ubezpieczenie, płacona przez pracowników i pracodawców, miała wzrosnąć natomiast o 0,1%, do poziomu 2,2% wynagrodzenia.
Partie centroprawicowe (Radykalno-Demokratyczna Partia Szwajcarii, Chrześcijańsko-Demokratyczna Partia Ludowa Szwajcarii, Szwajcarska Partia Ludowa) poparły plan rządu, podczas gdy partie lewicy (Socjaldemokratyczna Partia Szwajcarii) i związki zawodowe były przeciwne proponowanym zmianom. Zdołali oni zebrać ok. 140 tys. podpisów pod wnioskiem o referendum w sprawie zmian w prawie (minimalna liczba potrzebnych podpisów wynosiła 50 tys.). 6 lipca 2010 oficjalnie złożyli wniosek w sprawie organizacji referendum przeciw proponowanym zmianom.