Awansował na kolejne stopnie: chorążego (27 kwietnia 1916 ze starszeństwem z 28 września 1915), podporucznika (31 sierpnia 1916 ze starszeństwem z 28 lipca 1916), porucznika (8 grudnia 1916 ze starszeństwem z 28 czerwca 1916) i podrotmistrza (6 września 1917). W I Korpusie Polskim przyznano mu starszeństwo z 22 marca 1916. Za zaangażowanie, odwagę i męstwo wykazane w walkach został odznaczony rosyjskimi orderami świętych: Anny, Stanisława i Jerzego.
Od listopada 1917 do czerwca 1918 walczył w szeregach 2 pułku ułanów, który wchodził w skład I Korpusu Polskiego w Rosji. Dowodził plutonem w 3 szwadronie ppłk. Eugeniusza Ślaskiego.
17 grudnia 1918 został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia rotmistrza ze starszeństwem od dnia 7 listopada 1918Dz. Rozk. Wojsk. Nr 2 z 12 stycznia 1919, poz. 39. i z dniem 12 listopada 1918 przydzielony do odtwarzanego 2 pułku ułanówDz. Rozk. Wojsk. Nr 3 z 14 stycznia 1919, poz. 126.. Objął dowództwo 4 szwadronu, który formował się w Siedlcach. 9 czerwca 1920 pod Zwiahlem został ranny. 23 czerwca wrócił do pułku. 27 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu rotmistrza, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Od 23 października 1920 czasowo pełnił obowiązki dowódcy pułku.