Lokalizacja lampy oliwnej, jedynego źródła światła, pomiędzy Judaszem a stołem sprawia, że postać przyszłego zdrajcy Jezusa znajduje się w całkowitej ciemności, zaś najsilniej oświetloną postacią kompozycji jest Piotr.
Odbiór Obraz odniósł natychmiast po wystawieniu duży sukces i został zakupiony za 10 tys. rubli do prywatnych kolekcji cara Aleksandra II. Mimo tego krytyka rosyjska uznała dzieło za zbyt swobodnie traktujące temat zaczerpnięty z Nowego Testamentu: Gay nie podkreślał w obrazie szczególnego znaczenia Ostatniej Wieczerzy dla chrześcijan, lecz ukazał ją jak zwykły, codzienny posiłek. Również znajomość realiów historycznych u malarza nie była pełna: na posadzce domu nie pojawia się tradycyjna w domach bliskowschodnich mata, zaś stół, przy którym odbyła się wieczerza, jest za wysoki. Ze względu na pominięcie duchowego aspektu wieczerzy dzieło zostało, wbrew zamiarom autora, skojarzone z książką Ernesta Renana Żywot Jezusa i uznane za świadomie zeświecczony obraz zdarzeń biblijnych.
Bibliografia P. Gniedycz, Arcydzieła malarstwa rosyjskiego, Warszawa 2008, Arkady, , s. 152–155
Kategoria:Obrazy Nikołaja Gaya Kategoria:Obrazy w Muzeum Rosyjskim w Sankt Petersburgu Kategoria:Motyw ostatniej wieczerzy na obrazach