urodzenie w rodzinie szlacheckiej, atrakcyjność fizyczna, płeć – ten typ elitaryzmu nazywany jest seksizmem.
Elitaryzm oparty na rozwoju osobistym Obok elitaryzmu opartego na arbitralnych cechach istnieje również elitaryzm uznający, iż każdy człowiek ma potencjał do rozwoju, który może wykorzystać. Ci, którzy podejmą trud rozwoju, są uznawani za lepszych od innych i należą do elity, która powinna przewodzić w społeczeństwie. W zależności od tego, co uznaje się za warte rozwoju, rozróżnia się elitaryzm intelektualny (za czołową cechę uznający intelekt lub ewentualnie cnotę) i indywidualistyczny (za czołową cechę uznający wolę). Łączy je założenie, że podstawowym obowiązkiem człowieka jest dążenie do samorozwoju.
Elitaryzm intelektualny uznaje, że każdy człowiek ma potencjał do rozwoju cnót moralnych, w szczególności osobistego oświecenia. Tylko nieliczni jednak pracują nad swoim charakterem i osiągają wyżyny rozwoju moralnego. Elitaryzm intelektualny był ideałem wielu starożytnych filozofów. Różnili się jednak oni tym, co uznawali za cnotę (Areté), np. dla Sokratesa tym ideałem było poszukiwanie samowiedzy, natomiast Arystoteles czy stoicy przyjmowali bardziej rozbudowaną koncepcję cnót.