Wiertła kręte Wiertła kręte stosowane są do wykonywania otworów walcowych. Zostały one wynalezione w roku 1883 przez mieszkającego w Niemczech Szwajcara Giovanniego Martignoniego. Zakres średnic części roboczej zawiera się od 0,1 mm do 100 mm, przy czym wiertła celowo nie mają średnic dosłownie wynikających z oznaczenia, ale nieco mniejsze (np. wiertło „10 mm”, tak naprawdę ma mniejszą średnicę, bo około 9,94…9,98 mm, zależnie od tolerancji wykonania, przeważnie leżącej w zakresie h8 do h12). Wiercenie jest jednym z najmniej dokładnych procesów obróbki skrawaniem (wiertła mają tendencję do „rozbijania” otworów ponad rozmiar nominalny, otwory nie są idealnie okrągłe i mogą nie być w osi maszyny, wiertło „ucieka” w bok). Wiercenie jest więc tylko etapem wstępnym przy wykonywaniu otworów precyzyjnych.
Produkowane są wiertła jako jednolite ze stali narzędziowej, szybkotnącej lub z węglików spiekanych, lub też jako łączone: rdzeń i chwyt ze stali konstrukcyjnej, część robocza wyposażona w płytki z węglików spiekanych.