W 604 do Esseksu przybył Mellit, mianowany przez św. Augustyna z Canterbury biskupem Londynu i Esseksu. Ethelbert przekonał siostrzeńca, aby ten nie tylko gościnnie przywitał chrześcijańskiego emisariusza, ale również przyjął nową religię i ochrzcił się. Saebert przyjął chrzest z rąk Mellita, ale jego synowie pozostali przy dawnych wierzeniach. Saebert, wzorem wuja, hojnie wspierał biskupstwo w Londynie. Według legendy był fundatorem Opactwa Westminsterskiego.
Saebert zmarł w 616 lub 617 roku. Istnieje hipoteza, że został zabity przez pogan, którzy skorzystali ze śmierci jego możnego protektora – króla Kentu, by powrócić do dawnej religii. Po śmierci obu chrześcijańskich władców misja ewangelizacyjna wysłana przez Grzegorza I utraciła obu swych obrońców. Następca Ethelberta – Eadbald nie miał już jego wpływów i nie chciał dłużej popierać chrześcijaństwa, zaś pod rządami synów Saeberta: Sexreda, Saewarda i Sigeberhta, Essex wróciło do pogaństwa. Biskup Mellit zmuszony został do ucieczki z Londynu, po tym, jak odmówił młodym władcom Esseksu prawa do skosztowania konsekrowanego chleba.