Okres zagrożenia – działania o charakterze przygotowawczym, ułatwiające przeprowadzenie mobilizacji. Mobilizacja alarmowa – opierała się na imiennym powoływaniu rezerwistów, stawiennictwu z końmi i pojazdami mechanicznymi. Karty mobilizacyjne w czasie pokoju zdeponowane były w starostwach i posterunkach policji. W momencie mobilizacji starostowie i komendanci policji rozsyłali przechowywane karty. thumb|180px|Obwieszczenie o mobilizacji powszechnej 1939 roku. Mobilizacja normalna – system normalny opierał się na publicznym rozplakatowaniu obwieszczeń (także za pomocą prasy i radia) o zarządzeniu mobilizacji powszechnej.
Mobilizacja jednostek ON, ze względu na ich charakter lokalno-terytorialny odbywała się przez „skrzyknięcie”, które mogło być zarządzone oddzielnie dla każdego oddziału.
Główne założenia Planu mobilizacyjnego „W”: elastyczność i uniwersalność, szybkość mobilizacji, terytorialność mobilizacji, decentralizacja mobilizacji, jednolitość rozkazodawstwa, realność wystawienia zaplanowanych jednostek wojskowych, wystawienie maksymalnej liczby jednostek frontowych, tajność przygotowań mobilizacyjnych.