W czasie wojny trzydziestoletniej, jako wyznawca kalwinizmu, Bethlen otwarcie wystąpił przeciwko katolickim Habsburgom. W 1619 r. sprzymierzył się z Czechami i wystąpił zbrojnie przeciwko cesarzowi Ferdynandowi II Habsburgowi. Jesienią zajął północne Węgry (Słowację), m.in. dzisiejszą Bratysławę, gdzie w jego ręce wpadły węgierskie insygnia koronacyjne. Następnie połączył się z dowodzoną przez czeskiego szlachcica Henryka Macieja Thurn-Valassina armią stanów, czeskich, morawskich, śląskich i na czele około 40 tys. żołnierzy w listopadzie zaatakował Wiedeń. Jednak panująca w obozie oblegających epidemia zarazy oraz dywersja oddziałów polskich lisowczyków, którzy najechali północny Siedmiogród, zmusiła Bethlena do zwinięcia 5 grudnia oblężenia Wiednia i zawarcia z Ferdynandem II zawieszenia broni. W dniu 16 stycznia 1620 r. w Bratysławie zawarto 6 miesięczny rozejm.
W sierpniu 1620 sejm w Bańskiej Bystrzycy (węg. Beszetercebánya) obwołał Bethlena królem Węgier, ale ten nie zdecydował się na koronację. Zrzekł się pretensji do tronu węgierskiego w traktacie pokojowym zawartym 6 stycznia 1622 r. w Nikolsburgu, w zamian za siedem komitatów Górnych Węgier (dzisiejsza wsch. część Słowacji;