Wielokrotnie startował w finałach indywidualnych mistrzostw Czechosłowacji, największy sukces odnosząc w 1967 r. w Bratysławie, gdzie zdobył złoty medalHistorie MČR mužů. W latach 1955 i 1956 dwukrotnie zdobył tytuły mistrza Armii Czechosłowackiej. Odniósł kilka sukcesów w turniejach międzynarodowych, m.in. I m. w Bratysławie (1957), dz. III m. w Mariańskich Łaźniach (1959, za Lwem Poługajewskim i Laszlo Szabo, wspólnie z Maximiliánem Ujtelkym), dz. III m. w Krakowie (1959, za Wiktorem Korcznojem i Eero Böökiem, wspólnie z Jerzym Kostro), VI m. w Budapeszcie (1960, turniej strefowy, za Gedeonem Barczą, Mario Bertokiem, Aleksandarem Matanoviciem, Istvanem Bilkiem i Theo van Scheltingą) oraz dwukrotnie w Reggio Emilii (1966/67, dz. III m. za Victorem Ciocâlteą i Dragoljubem Čiriciem, wspólnie z Károlym Honfim i 1969/70, dz. II m. za Sergio Mariottim, wspólnie z Mario Bertokiem i Alvisem Zichichim).
Według retrospektywnego systemu rankingowego Chessmetrics, najwyższej sklasyfikowany był w styczniu 1960 r., zajmował wówczas 94.