Adolf Sieverts (ur. 7 października 1874 w Hamburgu, zm. 8 stycznia 1947 w Jenie) – niemiecki chemik. Prowadził m.in. prace dotyczące eksperymentalnego badania rozpuszczalności wodoru w metalach i stopach.
Życiorys Adolf Sieverts studiował od 1894 roku chemię na Uniwersytecie Technicznym w Dreźnie, a także na uniwersytetach w Lipsku i w Getyndze. W 1898 roku uzyskał doktorat na Uniwersytecie w Getyndze pod kierunkiem profesora Otto Wallacha za pracę pt. Beiträge zur Kenntnis des Pinols („Przyczynki do poznania pinolu”).
Po doktoracie zainteresował się chemią nieorganiczną. Przez wiele lat pracował w pracowniach Waltera Hempla i Fritza Förstera w Instytucie Chemii Uniwersytetu Technicznego w Dreźnie. W 1902 roku rozpoczął działalność w Królewskiej Fabryce Porcelany w Miśni. Była to praca asystenta, lecz w ruchu technologicznym. W 1904 roku został powołany na stanowisko asystenta w Instytucie Chemii Stosowanej i Farmacji na Uniwersytecie w Lipsku. Od tego czasu głównym kierunkiem jego pracy naukowej było rozwijanie metod analizy chemicznej. W głównej mierze skupił się na w dziedzinie chemii ciała stałego, zwłaszcza na badaniu rozpuszczalności gazów w metalach i stopach. Związana z tym była synteza wodorków metali.