Łuk bloczkowy jest mało wrażliwy na zmiany temperatury i wilgotności. Charakteryzuje się dobrą celnością, powtarzalnością oraz zasięgiem w porównaniu do innych łuków. Łuk bloczkowy został po raz pierwszy skonstruowany w 1966 roku (konstruktor: Holless Wilbur Allen z Missouri). W 1969 roku przyznano patent USA na konstrukcję tego typu łuków. Łuki bloczkowe stają się coraz bardziej popularne, w wielu krajach zdominowały rynek sprzedawanych łuków.
Konstrukcja łuku bloczkowego thumb|Zbliżenie na system bloczkowy łuku Browninga Główną częścią łuku bloczkowego, która służy do mocowania innych elementów takich jak bloczki, celowniki, stabilizatory oraz kołczan jest majdan. Najczęściej do jego budowy wykorzystywane są stopy aluminium lub magnezu. Droższe konstrukcje wykorzystują stopy używane w konstrukcjach lotniczych np. anodyzowane duraluminium typ 6061.
Ramiona są robione z materiałów kompozytowych, dzięki czemu są zdolne do przenoszenia dużych naprężeń. Ramiona gromadzą całą energię łuku – nie jest ona gromadzona w bloczkach i kablach. Siła naciągu może wynosić od 30 do 100 funtów (13,5-45 kG), co przekłada się na prędkość strzały od 46-113 m/s.