Ostre przeciwstawienie językoznawstwa diachronicznego synchronicznemu wprowadził Ferdynand de Saussure. Współcześnie niektórzy językoznawcy skłaniają się do tezy, że różnica między językoznawstwem diachronicznym a synchronicznym jest nie tyle natury jakościowej, co ilościowej. Językoznawstwo diachroniczne zajmowałoby się więc nie tyle „przekrojami podłużnymi” języka (w przeciwieństwie do „przekrojów poprzecznych” językoznawstwa synchronicznego), co sumą kilku (minimum dwóch) „przekrojów” synchronicznych („poprzecznych”) i relacjami (zmianami) między tymi przekrojami.
Zbliżone do metod diachronicznych jest językoznawstwo historyczno-porównawcze.
Zobacz też Gramatyka generatywna Gramatyka historyczna metoda porównawcza strukturalizm językoznawstwo synchroniczne Lingwistyka stosowana
Kategoria:Działy językoznawstwa