Po powrocie do kraju objął wcześniej piastowane stanowisko rektora w pobernardyńskim kościele Podwyższenia Krzyża Świętego w Piotrkowie Trybunalskim i prefekta szkolnego. Po odwołaniu z pełnionych funkcji pracował w lokalnych szkołach prywatnych. Członek Centralnego Komitetu Narodowego w Warszawie (XII 1915 - II 1917)Jerzy Z. Pająk, O rząd i armię. Centralny Komitet Narodowy (1915-1917), Kielce 2003, s. 245. W styczniu 1918 roku wybrany został radnym w Radzie Powiatowej Piotrkowskiej gdzie zasiadał jako jedyny ksiądz.
Po I wojnie światowej podjął pracę naukową na Uniwersytecie Lwowskim uwieńczoną tytułem doktora teologii. Następnie przeniósł się do Warszawy, gdzie od 1921 roku wykładał akadyjski i sumeryjski na Uniwersytecie Warszawskim będąc jednym z prekursorów badań nad Wschodem Starożytnym jako kierownik seminarium języków semickich. Był współzałożycielem Instytutu Wschodniego w Warszawie. W 1926 roku habilitował się w zakresie języków semickich, a cztery lata później uzyskał profesurę. Kierował Wydziałem Teologii Katolickiej UW w roku akademickim 1932-1933.