Był głównym inżynierem, a także animatorem życia kulturalnego w kołchozie w rejonie jēkabpilskim.
Po przystąpieniu do KPZR ukończył studia we Wszechzwiązkowym Instytucie Gospodarki Rolnej w Moskwie, a także Wyższą Szkołę Partyjną w Leningradzie, po czym został mianowany dyrektorem handlowym w Jēkabpilsie, a następnie w Rydze. Podjął pracę w Komitecie Centralnym Komunistycznej Partii Łotwy. W 1984 objął funkcję I sekretarza komitetu rejonowego KPZR w rejonie rzeżyckim, następnie zaś w mieście Rzeżyca i rejonie (do 1990). W latach 1990–1991 pełnił funkcję przewodniczącego Komitetu Wykonawczego Miejskiej Rady Deputowanych Ludowych w Rzeżycy (odpowiednik burmistrza miasta). W wyborach w 1989 uzyskał mandat deputowanego ludowego Rady Najwyższej ZSRR wybranego w okręgu jednomandatowym nr 313 w RzeżycyTadeusz Dąbrowski, Kwestia polska w ostatnich latach istnienia ZSRR, w: Rocznik Wschodni, Rzeszów 1995, s. 71. Podczas sprawowania mandatu uruchomił pierwszy na Łotwie bank handlowy, którego został prezesem. Instytucja została następnie przekształcona w filię banku DnB Nord. Działalnością bankową Pietkiewicz zajmował się łącznie 18 lat.