W 1931 został wykładowcą Akademii Ludovika, a w latach 1932-36 jej komendantem. Następnie pracował w kancelarii wojskowej rządu regenta Węgier admirała Miklósa Horthyego. Po drugim arbitrażu wiedeńskim przyznającym Węgrom północny Siedmiogród we wrześniu 1940 zajął tę krainę na czele 2. Armii węgierskiej. Od kwietnia 1942 dowodził słabo wyszkoloną armią węgierską w wojnie ze Związkiem Radzieckim. W specjalnym memorandum do Horthyego ostrzegał przed skutkami udziału oddziałów węgierskich. Mimo osobistego zaangażowania nie zapobiegł miażdżącej klęsce Węgrów pod Woroneżem i Pawłowskiem nad DonemPeter Gosztony, Das Stalingrad der Ungarn, „Die Zeit”. Jg. 48, Nr. 2, 1993, ISSN 0044-2070, s. 62. Z oddziałów liczących 200 000 żołnierzy i 50 000 Węgrów żydowskiego pochodzenia jako pomocników przymusowych – bilans dokonany 13 stycznia 1943 wykazał około 100 000 zabitych, 35 000 rannych, a 60 000 wziętych do niewoli. Tylko 40 000 żołnierzy wróciło na WęgryGabor Aron Study Group, Hungary in the Mirror of the Western World 1938-1958. Corvinus Electronic Library, Budapest 1998. Był to najczarniejszy dzień armii węgierskiejEsther Vécsey, Somewhere in Russia, Budapest Sun, 20 lutego 2003 [dostęp 02.02.2011].