Miasta miały zaś zostać zastąpione luźnymi osiedlami, których mieszkańcy mieli być ściśle związani z naturą.
Ekspresjonizm uwidocznił się głównie w tzw. stylu opływowym zwanym też stylem dynamicznym w latach 20. XX wieku, nawiązujący do kształtów nowoczesnych samochodów, samolotów, a zwłaszcza transatlantyków.
Budowle ekspresjonistyczne z jednej strony wykazują już zdecydowanie cechy modernistyczne (przede wszystkim: podobne lub wręcz identyczne kondygnacje, funkcjonalność większości elementów elewacji budynku, duże przeszklenia), z drugiej strony przejawiają jeszcze silnie cechy secesji (płynność konstrukcji, rozczłonkowanie budowli nadające ekspresyjny charakter, czy też strzelistość konstrukcji, czasem ornamenty inspirowane naturą – podobnie jak w secesji). Twórcy architektury ekspresjonizmu, uznający potrzebę funkcjonalnego projektowania, chcieli w ten sposób nadać budynkom formę wypływającą ze zrozumienia ich programu i typologii, a przy tym nadać im również ruch i płynność.
Przykłady architektury ekspresjonizmu w Polsce Wieża Górnośląska w Poznaniu (projektu