Wybranie go na wojskowego zwierzchnika książąt Dolnej Saksonii (w maju 1625) oraz silny nacisk dyplomatyczny Anglii i Niderlandów zdecydował ostatecznie o włączeniu się (wbrew woli rady państwa – oficjalnie zatem Dania do niej nie przystąpiła) do wojny w Niemczech Chrystiana IV, który 7 czerwca 1625 na czele swych wojsk przekroczył Łabę. thumb|left|170px|Chrystian IV Oldenburg W drugim roku wojny skoordynował on swe działania z przywódcą niemieckich protestantów Mansfeldem, dla którego na tym obszarze był naturalnym sprzymierzeńcem. W kwietniu 1626, po porażce zmierzającego na Śląsk Mansfelda pod Rosslau, główna armia duńska wyruszyła na południe z odsieczą niemieckim protestantom w Getyndze, utrzymywanym w oblężeniu przez wojska Ligi Katolickiej pod wodzą hr. Tilly.
Działania poprzedzające Wykorzystując fakt znacznego oddzielenia sił Wallensteina i Tilly’ego, zalegający z armią na północ od Harzu Chrystian IV skierował się na Wolfenbüttel, mając na zachód od gór wojska Tilly’ego, a na wschód – część armii Wallensteina, który z głównymi siłami 8 sierpnia wyruszył za Mansfeldem na Śląsk. Uznając za groźniejszego przeciwnika Tilly’ego, król duński podjął marsz na odsiecz Getyndze, lecz również dla zaatakowania go, nim przybędą mu jakiekolwiek posiłki.