U przeżuwaczy obydwie nerki leżą po prawej stronie ze względu na żwacz, położony po lewej stronie ciała; w przypadku tych zwierząt nerka lewa, położona tylnie względem prawej, nosi nazwę nerki wędrującej. U psów i koni prawa nerka wysuwa się bardziej do przodu, dodatkowo u psów nerka lewa jest w stanie przesuwać się bardziej, niż prawa. Świnie i koty mają nerki położone na równej wysokości. Przeciętna masa pojedynczej nerki człowieka wynosi 120–200 g. Wymiar podłużny 10–12 cm, poprzeczny 5–6 cm, grubość 3–4 cm. U koni masa nerki wynosi 450–750 g, u bydła 520–720 g, zaś u świń 200–280 g.
Ruchomość oddechowa nerek u człowieka wynosi pół do jednego kręgu (około 2–2,5 cm) – unosi się podczas wydechu, a opuszcza podczas wdechu. Do podobnych przesunięć dochodzi również w czasie zmiany pozycji ciała – wyższe położenie zajmują w pozycji leżącej, niższe w stojącej.
Wśród patologicznych zmian położenia możemy wymienić:
opadnięcie nerki (ptosis renis) nerka wędrująca (ren mobilis) zboczenie położenia nerki (ectopia renis).
Budowa thumb|Przekrój podłużny przez świńską nerkę. thumb|450px|Schemat podziału na segmenty tętnicze nerki (prawa) Do górnej powierzchni nerek przylegają nadnercza (gruczoły wydzielania wewnętrznego).