W roku 1913 leczono w nim ponad 2000 chorych. W tym miejscu należy zaznaczyć, że szpital przy Batorego – nazywany szpitalem Diakonisek był osobnym podmiotem w stosunku do szpitala miejskiego nadal gnieżdżącym się w centrum miasta.
Po odzyskaniu niepodległości w zakresie zdrowotności publicznej miasto dysponowało: Lecznicą Miejską przy ulicy Przedzamcze, Lecznicą Diakonisek na Mokrem przy ul. Batorego – oba szpitale o charakterze ogólnym oraz Lecznicą Wojewódzką przeznaczoną do leczenia wenerycznego kobiet. Po 1920 roku Szpital Miejski liczył 125 łóżek, znajdujących się często w zniszczonych i niehigienicznych budynkach. Władze miasta postanowiły więc wydzierżawić od Starostwa Powiatowego budynki przy Batorego z przeznaczeniem na nową siedzibę szpitala. Początkowo umieszczono tam trzy oddziały: wewnętrzny, chirurgiczny i zakaźny. Odtąd szpital posiadał 280 łóżek (na 320 łóżek w publicznych szpitalach) z czego 212 przy ulicy Przedzamcze i 68 na Batorego. Według stanu z dnia 12 listopada 1937 roku personel szpitala liczył 116 osób, w tym 12 lekarzy, 344 osoby personelu pomocniczo-lekarskiego, 34 osoby personelu administracyjno-gospodarczego i 36 salowych. W czasie II wojny światowej sytuacja nie zmieniła się.