Efekty jego pracy były na tyle zadowalające, że otrzymał rządowe wsparcie na realizację cyklu widoków Paryża i innych miast, zatytułowanego Villes de France Photographées. W ramach tego projektu powrócił na południe Francji, które fotografował w 1851. Wraz z uczniem i asystentem, Wilhelmem von Herfordem, wykonywał zdjęcia np. w Orange, Arles czy Nîmes, którymi ustalił nowy standard w fotografii dokumentalnej: zerwał z przywiązaniem do malowniczych detali i anegdoty, które dotychczas uważano za niezbędne w fotografii architektury.
Do 1855 Baldus wyrobił sobie opinię czołowego architekta architektury we Francji. W sierpniu tego roku otrzymał od barona Jamesa de Rothschilda, kierującego przedsiębiorstwem kolejowym Compagnie des chemins de fer du Nord, zlecenie na wykonanie serii zdjęć prezentujących widoki miejsc znajdujących się na trasie kolejowej Paryż – Boulogne-sur-Mer. Efektem jego pracy był luksusowo wydany album z 50 fotografiami, ofiarowany królowej Wiktorii. W latach 1855–1857 Baldus współpracował z architektem Hectorem Lefuelem, kierującym pracami przy przebudowie Luwru. Wykonywał zdjęcia dokumentacyjne wszystkich elementów, jakimi przyozdabiano nową część Luwru. Fotografie te również zostały zebrane w kilkutomowym albumie.