Koncepcja monarchów - „namiestników Chrystusa na ziemi” z „łaski” lub „woli Bożej” (łaciński: Dei Gratia) została rozpowszechniona w średniowiecznej Europie Zachodniej w okresie panowania Karolingów. W okresie późniejszym w ten sposób swoją władzę legitymował m.in. cesarz rzymski narodu niemieckiego i papież jako głowa Państwa Kościelnego (który otrzymuje władzę od Ducha Świętego). W nowożytnej Europie Zachodniej doktryna była stosowana np. przez Ludwika XIV, Fryderyka Wilhelma IV i dom Habsburgów. W XIX wieku bezpośrednio do tradycji bizantyjskich odwoływali się królowie Bawarii Ludwik I i Ludwik II Wittelsbach. Doktryna pochodzenia władzy od Boga jest do dziś przytaczana w ceremoniach dworów królewskich: Wielkiej Brytanii, Holandii, Danii i innych krajówFritz Kern, Gottesgnadentum und Widerstandsrecht im früheren Mittelalter – zur Entwicklungsgeschichte der Monarchie, Darmstadt, Wiss. Buchges., Jahr 1980, Thomas Buske, Von Gottes Gnaden – Könige und alle Menschen von Preussen ein Paradigma, Neustadt a.d. Aisch, 2000, .

Koncepcja pochodzenia władzy od Boga jest obecna również w tradycjach azjatyckich, np.