6 stycznia, dwóch nieznanych nikomu mężczyzn przejeżdżających obok aśramu na rowerach, odwiedziło Guru Janardana mówiąc, że niedaleko małej jaskini na brzegu Gangesu zwanej Pandu Guha (dewanagari पाण्डु गुहा, trl. pāṇḍu guhā, tłum. Jaskinia Pandu) płacze jakieś dziecko. Janardan udał się tam z kilkoma uczniami i znalazł nowo narodzonego chłopca. Krótko potem powiadomił władze o znalezieniu chłopca i adoptował go nadając mu imię Guru Prasad.
Guru adźapajogi W kwietniu 1980 roku Guru Janardan wezwał swoich uczniów i poinformował ich, że jego życie zbliż się ku końcowi. W dniu 25 kwietnia zorganizował uroczystość podczas której przekazał zwierzchnictwo nad adźapajogą swojemu nastoletniemu następcy Guru Prasadowi. Od tego dnia Guru Prasad jest jedynym Guru adźapajogi na świecie. W Polsce pojawianie się adźapajogi można datować na dzień 15 czerwca 1980 roku, kiedy to Joachim Petzold, pochodzący z Niemiec Zachodnich, jedyny europejski instruktor adźapy, przyjechał do Szczecina i udzielił pierwszych inicjacji. Przez 10 lat adźapajoga funkcjonowała nieformalnie, a Guru Prasad odwiedzał swoich uczniów w sposób nieoficjalny.