Najstarsza ilustrowana księga czeska, zawierająca Żywot świętego Wacława, to Kodeks z Wolfenbüttel spisany przez Gumpolda, biskupa Mantui przed 1006 rokiem.
Pierwsze dzieła sakralne i świeckie spisane w języku staroczeskim pochodzą z XIII wieku. Do najważniejszych tekstów z tego okresu należy Kronika Dalimila (inna nazwa: Kronika tak zwanego Dalimila, ). Jest to pierwszy utwór historyczny, kronika, napisany w języku czeskim. Cały tekst został napisany wierszem przez nieznanego autora na początku XIV wieku. Kronika jest kompilacją informacji zawartych w starszych czeskich kronikach pisanych po łacinie oraz osobistych doświadczeń autora. Opisane w niej wydarzenia kończą się przed 1314, ale zazwyczaj jest publikowana wraz z zapisami późniejszych autorów przedstawiających wydarzenia do roku 1319.
Pierwsze tłumaczenie całej Biblii na język staroczeski (Biblia drezdeńska – Drážďanská bible) dokonano z łacińskiej Wulgaty około roku 1360.
Husytyzm (1370–1433) Od XV wieku znaczący wpływ na literaturę czeską odegrał ruch husycki. Zachowały się głównie traktaty teologiczne i pieśni.