Zaszła też konieczność wymiany chłodnic po bokach kadłuba na bardziej efektywną chłodnicę w górnym płacie. W końcowych seriach wprowadzono lotki na górnym i dolnym płacie, polepszające manewrowość (początkowo tylko na górnym). Pierwsza seria była uzbrojona w 1 zsynchronizowany karabin maszynowy, kolejne serie, dostarczane od kwietnia 1917 roku, w 2 km-y.
Do grudnia 1917 roku zbudowano 118 samolotów W.4 łącznie z prototypami (serie o numerach 902-911, 948-967, 1107-1116, 1302-1326, 1484-1513, 1719-1738).
Służba Albatros W.4 był udanym samolotem, o lepszych parametrach, manewrowości i widoczności z kabiny od konkurencyjnego Hansa-Brandenburg KDW. Jednakże, pod koniec 1917 roku Kaiserliche Marine doszła do wniosku, że większe możliwości bojowe mają myśliwce dwumiejscowe, ze stanowiskiem strzelca, jak myśliwskie wersje Friedrichshafen FF.33 i Hansa-Brandenburg W.12 i zaprzestała zakupów jednomiejscowych myśliwców. Wyprodukowane Albatrosy W.4 skierowano wobec tego na drugorzędne teatry działań, zmagazynowano lub przeznaczono do szkolenia.