ponownie zmieniło nazwę na Cidade de Manaus.
W latach od 1890 do 1920 miasto przeżywało swój złoty okres z powodu zwiększonego zapotrzebowania na kauczuk naturalny po wynalezieniu procesu wulkanizacji. Zapotrzebowanie na kauczuk napędzała rodząca się motoryzacja, a kauczuk był równie ważny jak kawa w brazylijskim eksporcie. Swój rozwój miasto zawdzięczało m.in. portowi rzecznemu z pływającymi nabrzeżami, dostępnemu dla statków oceanicznych, którego budowę ukończyła w 1902 r. firma polskiego inżyniera Bronisława Rymkiewicza. Dzięki ogromnym pieniądzom Manaus jako pierwsze miasto w Ameryce Południowej miało zelektryfikowany transport publiczny i pierwszy system telefoniczny w Amazonii. Symbolem ówczesnych możliwości miasta jest bogato przyozdobiony gmach opery, do którego sprowadzano śpiewaków z Mediolanu. Kauczuk uczynił z wielu milionerów, imigranci z północno-wschodniej Brazylii przybywali, aby się wzbogacić. Rozwój miasta został wkrótce zahamowany z powodu zdobycia przez Anglika w 1876 nasion kauczukowca brazylijskiego (Hevea brasiliensis Muli. Arg.) i założeniu plantacji przez Brytyjczyków w południowo-wschodniej Azji. W 1913 cena kauczuku spadła poniżej 1/4 rekordowych cen z 1910. Do tego w 1920 wynaleziono kauczuk syntetyczny.