Kościół św. Marii Magdaleny – rzymskokatolicki kościół, który znajdował się w Sandomierzu, powstały w średniowieczu w obrębie nowo ulokowanego miasta, rozebrany w 1860 roku.
Historia mały|lewo|Obraz Matki Bożej Różańcowej w kościele św. Jakuba – Sanktuarium Matki Bożej Różańcowej – jedna z nielicznych pozostałości po kościele św. Marii Magdaleny Po zniszczeniu miasta przez najazd wojsk mongolsko-tatarskich w 1260 roku postanowiono zlokalizować Sandomierz bliżej skarpy wiślanej. Decyzją Leszka Czarnego w 1289 roku oddano Zakonowi Kaznodziejskiemu kościół św. Marii Magdaleny, znajdujący się w obrębie nowych murów miejskich. Konwent św. Marii Magdaleny miał zapobiec sytuacji z przeszłości, kiedy to w 1260 roku wymordowano wszystkich zakonników konwentu św. Jakuba. Stąd w 1289 roku książę Leszek Czarny, za zgodą Witkona - wójta sandomierskiego oraz mieszczan, ofiarował klasztorowi św. Jakuba plac wewnątrz murów miejskich SandomierzaM. Buliński, Monografia miasta Sandomierza, Warszawa 1879, s. 372.. Od tej daty mierzy się powstanie klasztoru św. Marii Magdaleny. Pierwszy murowany kościół i klasztor powstał tu w latach 1334-1368S. Makarewicz, Podominikański kościół i klasztor św. Jakuba Apostoła w Sandomierzu, Sandomierz 1979, s. 118.. W 1399 roku został rozbudowany przez prowincjała dominikanów Andrzeja RuteniM.