Günter Prinzing (ur. 24 lipca 1943 w Hamburgu) – niemiecki historyk, bizantynolog.
Życiorys W latach 1963–1969 studiował bizantynoznawstwo, slawistykę i historię Europy Wschodniej i Południowo-Wschodniej. Jest absolwentem slawistyki na Uniwersytecie w Hamburgu. Studia uzupełniał na uniwersytetach wiedeńskim, lyońskim i monachijskim. Na Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium, w lipcu 1971, uzyskał doktorat na podstawie napisanej pod kierunkiem prof. Hans-Georga Becka rozprawy na temat stosunków bizantyjsko-południowosłowiańskich na początku XIII w. W okresie 1971–1975 był asystentem Hansa-Wilhelma Haussiga na uniwersytecie w Bochum. W latach 1976–1982 pracował na Westfalskim Uniwersytecie Wilhelma w Münsterze, gdzie w czerwcu 1980 uzyskał habilitację. Od 1982 był profesorem w Münsterze. Od 1986 wykładał na Uniwersytecie Jana Gutenberga w Moguncji. W latach 1999–2009 kierował oddziałem Towarzystwa Europy Południowo-Wschodniej w Moguncji, Monachium. W 2008 przeszedł na emeryturę.