Obszar dzisiejszej dzielnicy był pierwotnie północno-wschodnią częścią wsi Ujeścisko, głównie były to pola uprawne, sady i ogródki działkowe. W 1935 wyodrębione jako Nowe Ujeścisko (Neuwonneberg) z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkalną. Podmiejska w charakterze zabudowa centralnej i północnej części Wzgórza Mickiewicza powstała w latach międzywojennych (widoczna na planach miasta z 1940 roku). 25 marca 1942, wraz z również rozbudowywanym Ujeściskiem włączony w granice administracyjne Gdańska. Decyzja ta nie została uznana przez powojenne władze polskie, które włączyły Nowe Ujeścisko w obręb miasta dopiero 5 października 1954.
Po II wojnie światowej większość pierwotnie wytyczonych działek na tym terenie została ponownie podzielona, a przedwojenna zabudowa została w większości przypadków zmodernizowana.
Pozostała część osiedla powstała od początku lat 80. XX wieku na terenie ogródków działkowych, łąk oraz sadów. Osiedle się rozbudowywało, ograniczone od południa budującą się trasą W-Z, od północy skarpą, która oddziela osiedle od Siedlec, a od zachodu ulicą Łostowicką i terenem cmentarza (ulice Świtezianki, Domejki, Nowogródzka, Filomatów, Filaretów, Maryli, Horeszków, Rusałki, Księdza Robaka, Rejenta, Podkomorzego, Stolnika, Asesora, Dobrzyńskich, Bartka).