6 października samotnie podjęła walkę z 13 bombowcami Junkers Ju 88 i zestrzeliła jeden z nich, odnosząc pierwsze zwycięstwo. W listopadzie zestrzeliła zespołowo dwa myśliwce Bf 109 i indywidualnie Ju 88.
W styczniu 1943 roku została przeniesiona (z Lidiją Litwiak) do 73. Gwardyjskiego pułku lotnictwa myśliwskiego (73. GIAP) 8. Armii Powietrznej Frontu Południowego, latając jako skrzydłowy dowódcy pułku. Wkrótce uzyskała prawo do „samotnych polowań”. Zestrzeliła następnie kilka dalszych samolotów, w tym rozpoznawczy Fw 189. 23 lutego 1943 roku została odznaczona Orderem Czerwonej Gwiazdy.
19 lipca 1943 roku po południu, osłaniając samoloty szturmowe podczas ofensywy nad rzeką Mius, Budanowa została zestrzelona w walce z sześcioma myśliwcami Bf 109G w okolicy miasta Antracyt obwodu ługańskiego i poniosła śmierć. Prawdopodobnie zestrzelił ją (albo innego zaginionego pilota Siergieja Alechina) Hans Frese z eskadry 4./JG 3. Budanowa została odnaleziona w jej samolocie i pochowana na miejscu, w pobliżu wsi Nowokrasnowka, a później jej grób został przeniesiony do wsi Bobrikowo.