Zwyczaj odmawiania Anioł Pański istniał już w I połowie XIII wieku, propagowany przez zakon franciszkanów. W 1262 r. generał franciszkanów, św. Bonawentura, nakazał członkom tegoż zakonu praktykę trzech Zdrowaś Maryjo rano i wieczorem.
Odmawiali oni tę modlitwę na wieczorny głos dzwonu, którym dawano znak gaszenia ogni we wszystkich obejściach. Tradycja odmawiania tej modlitwy rozpowszechniła się w XVI w. w całym chrześcijaństwie zachodnim. Wówczas Anioł Pański zaczęto odmawiać także rano na cześć Maryi jako „Jutrzenki Porannej”. Zwyczaj odmawiania w południe został wprowadzony w 1456 roku przez papieża Kaliksta III w celu uproszenia u Maryi ratunku dla oblężonego przez Turków Belgradu, który był ostatnią naddunajską twierdzą broniącą drogi do serca Europy. Tradycja tej niedzielnej modlitwy papieża trwa do dzisiaj i gromadzi tysiące wiernych.
Treść modlitwy Wersja polska Wersja łacińska V. Anioł Pański zwiastował Pannie Maryi. R. I poczęła z Ducha Świętego.
Zdrowaś Maryjo...
V. Oto ja Służebnica Pańska. R. Niech mi się stanie według słowa Twego.
Zdrowaś Maryjo...
V. A Słowo Ciałem się stało. R. I mieszkało między nami.
Zdrowaś Maryjo...
V. Módl się za nami święta Boża Rodzicielko, R.