Stężenie zapachowe – stężenie odorantów określane metodami olfaktometrycznymi, wśród których największe znaczenie ma metoda olfaktometrii dynamicznej, opisana w normie PN-EN 13725:2007.
Stężenie zapachowe jest liczbowo równe wartości takiego stopnia rozcieńczenia próbki czystym powietrzem, po którym jest osiągany zespołowy próg wyczuwalności zapachu (umownie – jedna jednostka zapachowa w metrze sześciennym).
Zasada pomiarów i stosowane symbole Zgodnie z PN-EN 13725 strumień badanego gazu jest rozcieńczany w olfaktometrze strumieniem czystego, bezwonnego powietrza. W ramach jednego pomiaru jest otrzymywana i prezentowana zespołowi „seria rozcieńczeń” – strumienie o różnym stopniu rozcieńczenia (Z) badanej próbki. Członkowie zespołu (o podobnej, znanej wrażliwości węchu) oceniają zapach i informują: czy oceniany zapach jest inny od zapachu powietrza odniesienia (metoda „tak/nie”) albo który z kilku (zwykle dwóch lub trzech) wąchanych strumieni nie jest powietrzem odniesienia (różnicowe metody analizy sensorycznej: parzysta lub trójkątowa).