Odbiorniki były wyposażone w podwójne gniazdo antenowe, dające możliwość uzyskania najlepszych warunków odbioru przy różnych odległościach między stacją nadawczą a odbiornikiem. Wejście bezpośrednie służyło do odbioru dalekiego, a wejście poprzez dzielnik – do odbioru bliskiego. Gniazda te były przystosowane do symetrycznego przewodu antenowego o impedancji falowej 240-280 Ω dla odbioru w zakresie I, II i III pasma VHF. Przy właściwej zewnętrznej instalacji antenowej możliwy był odbiór programów w odległości około 100 km od stacji telewizyjnej.
Przełącznik kanałów miał 12 pozycji. Żądaną stację telewizyjną wybierało się przez obrót pokrętła przełącznika kanałów tak, aby odpowiedni dla tej stacji numer znalazł się naprzeciw znacznika. Pokrętło regulacji dostrojenia służyło do dokładnego dostrojenia odbiornika do odbieranej stacji.
Telewizory wyposażono w następujące regulatory: regulator kontrastu regulator jaskrawości regulator siły dźwięku klawisz słuchawek klawisz podbicia tonów niskich klawisz podbicia tonów wysokich klawisz sieci pokrętło dostrojenia przełącznik kanałów
Z tyłu odbiornika znajdowały się: gniazdo antenowe VHF – odbiór bliski gniazdo antenowe VHF – odbiór daleki gniazdo magnetofonowe gniazdo zdalnej regulacji dwa gniazda słuchawek sznur sieciowy