Zażalenie, o którym mowa w art. 394 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, kieruje się do sądu drugiej instancji, ale wnosi się je do sądu pierwszej instancji, który wydał zaskarżone postanowienie (częstym błędem stron jest wnoszenie zażalenia wprost do sądu drugiej instancji, co zazwyczaj kończy się uchybieniem terminu). Sąd drugiej instancji odrzuca zażalenie spóźnione, nieopłacone lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie usunęła w wyznaczonym terminie. Odrzucenie następuje w drodze postanowienia, wydanego na posiedzeniu niejawnym, na które również służy zażalenie.
Po wniesieniu zażalenia sąd pierwszej instancji doręcza jego odpisy pozostałym stronom (uczestnikom), po czym przedstawia akta sprawy z zażaleniem sądowi drugiej instancji. Każda z pozostałych stron może wnieść odpowiedź na zażalenie wprost do sądu drugiej instancji. Sąd drugiej instancji rozstrzyga o zażaleniu postanowieniem (niezaskarżalnym, co do zasady), wydawanym na posiedzeniu niejawnym, które z urzędu uzasadnia, po czym doręcza stronom odpisy swego postanowienia i zwraca akta sądowi pierwszej instancji.