Wiek XVIII Panowanie króla Augusta III Sasa to okres względnego spokoju z zewnątrz. W tym też okresie mieszkańcy Raciąża podjęli próby polepszenia warunków życia w mieście. Z ich to inicjatywy biskup płocki wystąpił do króla o potwierdzenie przywilejów miejskich, co król uczynił 12 XI 1740 roku. Potwierdzone zostały wszystkie przywileje oraz nadano kilka nowych, ale odbudowa była powolna i trudna. U progu drugiej połowy XVIII wieku w Raciążu mieszkało1266 mieszkańców w 132 domach.
Po I rozbiorze Polski Raciąż w dalszym ciągu pozostawał w granicach państwa i był własnością biskupów płockich, ale miało to trwać krótko. II rozbiór przyniósł kolejne okrojenie państwa, w wyniku którego granica polsko-pruska przebiegała kilka kilometrów od Raciąża. Wtedy też wybuchła insurekcja kościuszkowska, podczas którego w Raciążu mieściła się Komisja Porządkowa Cywilno-Wojskowa. Przez Raciąż maszerowały też wojska brygadiera Madalińskiego.
W wyniku III rozbioru Raciąż odebrany został biskupom płockim i znalazł się w zaborze pruskim.